En Geç Saat Kaçta Spor Yapılır?
Bir Akşam, Bir Sorunun Derinliği
O gün, Kayseri’nin bir köyünden şehre dönüş yapmıştım. Havanın o soğuk, berrak akşamında, adeta yalnızlık da beni sarmıştı. Sonbaharın ortalarındaydık. Şehir ışıkları, birbirini takip eden sokaklar ve çalıların arasında kaybolan rüzgâr… Bütün bunlar bana hep aynı soruyu hatırlatıyordu: En geç saat kaçta spor yapılır?
Saatlerin ilerlediğini fark ettiğimde, içimde bir gariplik vardı. Şehirde saat sekize doğru yol alıyorduk, ancak hayatımda böyle bir belirsizlik hiçbir zaman olmamıştı. Yıllardır her şeyin belirli bir düzeni vardı, ama sporun zamanı? O günden sonra, sabahın erken saatlerinde yapmak yerine, akşam geç saatlerde spor yapmayı düşünmeye başlamıştım. Ama bu benim için alışılmadık bir şeydi, çünkü ben duygularımın ve bedenimin izlediği yolu takip ederdim.
Bir Duygu, Bir Adım
Bir zamanlar, her sabah erken kalkar, kahvemi içerken güne başlar ve her akşam 5 kilometre koşardım. O ilkbahar günlerinde, Kayseri’nin o güzelim havasını koklarken, daha önce hiç olmadığım kadar mutlu hissediyordum. Ancak zamanla, iş hayatımın getirdiği yorgunluklar, sevdiklerimle geçirdiğim anlar, yaşamın ne kadar hızlı aktığını gösterdi bana. Ve derken, bir akşam saat 10’a doğru, bir anda bir içsel huzursuzluk duydum. O kadar yoğun bir gün geçirmiştim ki, her şeyin önünde, spor yapmak artık bir zorunluluk gibi geliyordu. Havanın o ilk soğuk rüzgarı, sanki bana işaret veriyordu.
Gecenin bir vakti dışarı çıktım, ceketimi giydim, kulaklıklarımı takıp koşmaya başladım. Kimse yoktu. Yalnızdım. Ama garip bir şekilde, o yalnızlıkla huzurluydum. Çünkü spor yaparken, bedenimle bir bağ kuruyordum. Zihnim boşalmaya başlıyordu. O esnada sormuştum, En geç saat kaçta spor yapılır?
Bir Cevap Arayışı
Saatin on ikiyi geçmesiyle birlikte, sanki bir şeyler farklıydı. İçimdeki o yoğun stresin, kaybolan motivasyonun bir anda yerini huzura bırakmaya başladığını hissettim. İşte o an, sporun ne kadar önemli bir şey olduğunu fark ettim. Bunu herkes farklı bir şekilde yaşar, değil mi? Ama bir gece koşusu yapmanın, gündüz koşusundan farklı bir anlam taşıdığını söyleyebilirim. Gecenin sessizliğinde, adımlarımın yankıları bana bir şeyler anlatıyordu.
Açıkça söylemek gerekirse, o anı tam olarak anlamıştım. Spor yapmak için belirli bir saat yoktu. İhtiyaç duyduğun her an, her vakit, bu seni rahatlatabilirdi. Saat 23:00’te, 1:00’de ya da sabahın ilk ışıklarıyla… Ne fark ederdi? Bedenimin ihtiyaçlarını ve ruh halimi en iyi ben biliyordum.
İleriye Dönük Bir Umut
O akşamdan sonra, spor yapmak zamanla kaybolmuş bir zorunluluk olmaktan çıkıp, kendime ayırdığım bir an haline geldi. Hangi saatte yapılacağına dair bir kısıtlama koymak, aslında hayal kırıklığına yol açabilirdi. Belki de asıl soru şu olmalıydı: “Bunu yaparken nasıl hissediyorum?” İşte o an, Kayseri’nin serin havasında, o yorgunlukla son bir adım daha atarken, ben aslında kendimi buluyordum. Ve anladım ki, spor yapmanın tam bir saati yoktu, her zaman bir zamanı vardı.
Zamanla, gece saat 10’da, hatta 12’de bile koşmaya başladım. Sonunda, spor yapmak, sadece bedenimi değil, ruhumu da besleyen bir yol haline geldi. O gece, Kayseri’nin sokaklarında koşarken, gecenin ortasında bile sporu kendime ayırmanın ne kadar doğru bir şey olduğunu fark ettim. Her şeyin bir zamanı var, evet. Ama bazen, doğru zaman, o anki ruh halimize göre şekillenir.
Sonuç Olarak
Bazen gece, gündüzden daha derin ve daha anlamlı olabilir. Kayseri’nin huzur veren sokaklarında, yalnız başıma koşarken, sporun aslında yalnızca bir hareketten ibaret olmadığını fark ettim. O an, bende öyle bir hissiyat uyandırdı ki, spor yapmak saatlere ve zaman dilimlerine bağlı olmaktan çıkıp, içsel bir yolculuğa dönüştü. Ne zaman yapacağınız değil, nasıl hissettiğiniz önemliydi. Belki de en geç saat kaçta spor yapılacağı sorusunun cevabı, kimseyi bağlamamalıydı. Önemli olan, her zaman ne zaman başlamak istediğini ve bu yolculukta kendini nasıl bulduğunu bilmendi.
Benim cevabım: Ne zaman hissedersen!